Welur jest tkaniną bardzo bliską opisywanemu wcześniej sztruksowi. Wraz z aksamitem i welwetem wszystkie cztery zaliczają się tkanin, które określamy jako plusz czyli posiadających okrywę włókienną (zwaną też włosową). Opisany powyżej rozdział na: sztruks, welur, welwet i aksamit dokonywany jest na podstawie drobnych różnic w wyglądzie oraz metodach produkcji. Powoduje to częste mylenie materiałów przez niedoświadczone, zwłaszcza męskie oko, chociaż i paniom przytrafia się nieopatrznie uznanać wykończenia welurowe za zamszowe (ircha). Wszystkie opisane powyżej materiały charakteryzują się puszystą i miękką w dotyku okrywą.
Produkcja weluru odbywa się poprzez garbowanie chromowe skór jagnięcych i owczych. Dlatego zdarzają się producenci, którzy dokonują jeszcze kolejnego rozróżnienia w nazewnictwie właśnie podług pochodzenie skóry. Są to jednak terminy ściśle fachowe i praktycznie nie tylko nie występują w codziennym użyciu, ale nawet nie posiadają swoich polskich odpowiedników. Wygarbowane skóry szlifuje się od wewnątrz tworząc tym samym, wspomnianią już, delikatną, puszystą oprawę, charakteryzująca się wysoką miękkością.
Pierwszymi producentami byli mieszkańcy półwyspu indyjskiego. W Europie welur rozpowszechnił się w XII wieku, a początki jego produkcji w Polsce datują się na przełom XVII i XVIII wieku. Pierwotnie traktowany jako materiał ekskluzywny zastrzeżony był dla władców i dygnitarzy. Z czasem poprzez szlachtę i mieszczaństwo rozszrzył swoją popularność, a ostatecznie dotarł do masowej produkcji w społęczeństwach współczesnych. Obecnie bywa stosowany do wytwarzania obuwia i odzieży oraz często łączony z futrami. Jednak największą popularność zyskał sobie wśród tapicerów. Króluje zwłaszcza we wnętrzach samochodów, gdzie welurowa tapicerka stała się synonimem produkcji masowej. Bywa również używany do wytwarzania dywanów i wykładzin.
W żaden jednak sposób nie wpływa to na jego postrzeganie przez kreatorów mody, którzy zgodnie uznali, że w minionym – 2009 roku – welur był najbardziej elegancką i dobrze widzianą tkaniną na wybiegach na całego świata.

Sztruks (nazywany też kordem) najczęściej znany jest jako tkanina bawełniana, lecz zdarza się także sztruks bawełniano-poliestrowy, z włókna wiskozowego lub sztruks wełniany. Jego nazwa właściwa wywodzi się od niemieckiego Struck, a alternatywna od angielskiego cord.
Jako materiał używany jest głównie do szycia elementów garderoby wierzchniej – spodni, spódnic, marynarek, czapek, itp. Swoje okresy świetności przeżywał wielokrotnie, ostatnio w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych. Powoli możemy jednak zauważyć, że znów powraca do łask. Wynika to z jego olbrzymiej praktyczności oraz kulturowej akceptacji dla ubrań sztruksowych jako poprawnego ucieleśnienia stylu casual. Sztruks stanowi tu pozytywną odmianę względem wszechobecnego i coraz rzadziej akceptowanego jeansu.
Jego praktyczna strona objawia się nie tylko w wygodzie, – jest przyjemny w dotyku i ciepłu, co łagodzi jego odczuwalną wagę – ale też w łatwością w farbowaniu i doskonałym obywaniem się bez prasowania.
Pierwsza cecha sprawia, że praktycznie każdy, komu zamarzy się zmiana koloru jest w stanie dokonać tego zupełnie samemu. Jedyne, czego potrzebuje, to zaopatrzyć się w specjalne farbki do sztruksu, dostępne w sklepach z artykułami gospodarstwa domowego lub ze wyposażeniem dla plastyków. Należy przy tym pamiętać, że czasem zdarza się, iż farba „nie łapie nitki” na sztruksie. Dlatego też, jeśli komuś nie chce się wysilać, może za niewielką opłatą, zlecić farbowanie sztruksu w większości, działających w Polsce, pralni.
Natomiast doskonałe obywanie się sztruksu bez prasowania sprawia, że po wyjęciu z pralki wystarczy go strzepnąć i wygładzić włókna. Suszenie może odbywać się na rozwieszonej tkaninie. W przypadku konkretnych ubrań warto jednak unikać szczypczyków (zwanych też klamerkami), gdyż może to powodować powstawanie, trudnych do pobycia się później, wgniecień.
Jeśli zdecydowanie jednak odczuwamy ochotę by potraktować sztuks żelazkiem, to warto pamiętać aby lekko zwilżyć tkaninę i prasować na lewej stronie,w temperaturze nie większej niż zaleca producent, wykonując ruchy zgodnie „z włosem”, inaczej możemy uszkodzić lub naderwać delitkatne włókna.
Wszelkie ubrania sztruksowe powinny być przechowywane na wieszakach lub ramiążkach, a układanie ich w szufladach jest wysoce niewskazane. Zepewnienie tej minimalnej przestrzeni pozwala sztruksowi na dłuższe zachowanie dobrego wyglądu.